ســلام دوستان عــزیــز.بابت دیــر به روز کــردن وبلاگ  عذر میخوام.امروز تصمیم گرفتم در باره ی استاد عبدالله دوامی مطلبی بنویسم. امــیدوارم که مورد توجــه تون قــرار بگیـــره.

استاد عبــدالله خان دوامی :

به سال 1270 در ( طا ) كه يكي از دهات های تفرش مي باشد كودكي ديده به جهان گشود كه والدينش نام عبدالله را براي او برگزيدند . عبدالله دوران كودكي را در اين ده سپري كرد و تحصيلات ابتدايي را نزد تني چند از ملاهاي ده فرا گرفت . وي پس از چندي به تهران آمد و در مدرسه تربيت نام  نويسي كرد و در اين مدرسه با ركن الدين خان مختاري همكلاس بود .

 وي  با علي خان نايب السلطنه كه از خوانندگان بزرگ آن زمان بود آشنا شد و قطعه هايي بنا به در خواست مجدالممالك مي خواند كه در حضور وي  مورد قبول علي خان نايب السلطنه قرار مي گيرد و او دوامي را تشويق مي كند كه نزد وي آواز را كار كند و اولين مشق خود را كه دستگاه ((شور)) بود نزد علي خان آغاز مي كند كه اولين استاد وي همين شخص مي باشد . عبدالله دوامي پس از چندي نزد استادان: آقا ميرزا حسينقلي ،حسين خان كمانچه كش ، درويش خان، ملك الذاكرين و آقا ميرزا عبدالله رفت و بسياري نياموخته ها را از آنان اموخت و خود شد "استاد عبدالله خان دوامي".

دوامي قبل از انقلاب مشروطيت براي شناساندن موسيقي اصيل و سنتي ايران و براي حفظ و حراست و اشاعه آن قرار شد كه به اتفاق اقبال السلطان ، باقر خان و مشير همايون شهردار و عده اي ديگر براي ضبط صفحه به برلین بروند ولي به واسطه جنگ جهاني اول وقفه يي در اين مسافرت هنري پيش آمد كه اجبارا به جاي برلین به تفليس و قفقاز رفتند و  تصميم خود را در آنجا عملي كردند . استاد دوامي مدت هفت سال در اداره پست كار كرد و پس از اين مدت به وزارت دارايي منتقل و تا پايان دوران بازنشستگي در اين وزارتخانه مشغول كار بود . وي از فروردين ماه 1334 همكاري خود را با سازمان راديو تلويزيون وقت و مركزحفظ و اشاعه موسيقي سنتي ايران شروع كرد كه به واسطه كبر سن شاگردانش را در  منزل تعليم مي داد ، گفته مي شود از شاگردان خوب استاد دوامي شاپور حاتمي ( وي خواهر زاده عبدالله خان دوامي است ) ، پرويز مشكاتيان ، داريوش طلايي و ... هستند و استاداني چون : نوعلي خان برومند و حاج آقا محمد مجرد ايراني نزد دوامي پاره يي از تصانيف را آموخته اند . استاد عبدالله خان دوامي در بيستم دي ماه 1359 دار فاني را  وداع گفت.

« جایش سبز، روحش شاد، یادش گرامی »

                                تــــا فـــرصــتــی دیــــگر

                                      یــــا حــــق