اسماعیل مسقطی- پیشکسوت کرمانشاهی

سن سالی ندارم که تصویر گر آن ایام باشم اما از بزرگترهایم شنیده ام که مردی هنرمند در شهر من- کرمانشاه - زندگی میکند که سال هاست برای مردم این دیار می نوازد.از وقتی تار را شناخته اهل کرمانشاه هم او را شناخته اند. واقعاً چه زیبا و دل انگیز و انسانی است شبی در کنار دو فامیل بودن و آغاز یک زندگی را جشن گرفتن و با نواختن و پایکوبی  آغاز یک زندگی را تبریک گفتن ( آن هم به شیوه اسماعیل خان مسقطی )  همه این مرد هنرمند و بی تکلف را از نزدیک میشناسند .مضراب پر عاطفه ی او طنین انداز گوش هنر دوستان این منطقه است. و در اکثر عروسی های دختران و پسرانی که اکنون مادران و پدرانی هستند شرکت موثر داشته است. او ذاتاً هنرمند است با شور و حال خاصی که وجودش را محاصره کرده است تصانیف کردی را به زیبا ترین وجه و با ریتم های مختلف می نوازد و میخواند. او فرهنگ خاک خسرو را می شناسد. الفاظ را آنگونه بیان میکند که مردم با آن زندگی میکنند. طوری می نوازد که تاثیر می گذارد، بسیاری از هنرمندان این دیار از جمله (زنده یاد حمید طاهرزاده سبک و سیاق استاد مسقطی را دنبال کرده اند. )با امید به اینکه مثل همیشه اورا در کنار سازش سلامت و موفق ببینیم. بیوگرافی مختصری از ایشان برایتان ذکر میکنم امیدوارم که مفید واقع شود.

استاد مسقطی در سال 1301 در استان کرمانشاه متولد شدند.فرزند محمد ابراهیم که او نیز فرزند مصطفی خان وکیل از شاگردان میرزا آقاخان بوده، می باشند. از سن 12 سالگی تنبک واز سن 18 سالگی تار را که بسیار به آن علاقه مند بودند را شروع کردند.ساز را نزد استاد مرتضی خان نی داود و استاد یحیی خان زرین پنجه ضمن اینکه از راهنمایی های زنده یاد استاد ابولحسن خان صبا هم بهرهمند شدند.فعالیت جدی خود را از رادیو تهران و با آهنگ های « سحر سحره » و « آی نرمه نرمه » که از ساخته های خودشان بود، آغاز کردند.بعدا به مدت 18 سال تا دوسال بعد از انقلاب با رادیو کرمانشاه همکاری میکردند. از آثار ایشان میتوان به کچه کچه، بوبو پپوسلیمانی و جمیل جمیله؛ اشاره کرد. ایشان علاوه بر تار، سازهای سه تار ، عود ، ویلن ، ضرب ، دف و دایره هم می نوازند اما ساز تخصصی ایشان تار است.

وقتی نظر ایشان را در مورد موسیقی پاپ میپرسند میگوید:

موسیقی پاپ با تعریف امروزیش برایم جذابیت ندارد. موسیقی اصیل و سنتی ایران زمین با تلفیق فرهنگ اصیل مناطق گوناگون این خاک ،جوابگوی روح لطیف مردم ایران هست و ما احتیاجی به موسیقی وارداتی نداریم!

امیدوارم جوانان قدر این هنر اساتید و هنرمندان دلسوخته را بدانند و ضمن کسب مطالب علمی آنان، از اخلاق انسانی و هنری آنان بهره مند گردند و در این راه بکار گیرند.

با تشکر مهسا افضلی

یا حق